مجال خواب نمىباشدم زدست خيال * در سراى نشايد بر آشنايان بست در قفس طلبد هر كجا گرفتارى است * من از كمند تو تا زنده‌ام نخواهم رست غلام همت آنم كه پاى بند يكى است * بجانبى متعلق شد از هزار برست مطيع رأى توأم گر دلم بخواهى سوخت * اسير حكم توام گر تنم بخواهى خست « 1 » بندگان خدا خداوند بزرگ در قرآن مجيد مردم را به سه دسته تقسيم مىكند ، يك دسته را ظالم و دستهء ديگر را ميانه‌رو و مقبول و دستهء ديگر را سبقت برنده در خيرات و به عنوان عباد برگزيده معرفى مىكند . [ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ ] « 2 » . سپس اين كتاب را به كسانى از بندگانمان كه برگزيديم به ميراث داديم ؛ پس برخى از آنان [ در ترك عمل به كتاب ] ستمكار بر خويش‌اند و برخى از آنان ميانه‌رو و برخى از آنان به اذن خدا در كارهاى خير [ بر ديگران ] پيشى مىگيرند ، اين است آن فضل بزرگ .

--> ( 1 ) - سعدى . ( 2 ) - فاطر ( 35 ) : 32 .